Konfesjonał, to specjalnie przygotowane miejsce w Kościele do sprawowania sakramentu pokuty i pojednania. Pochodzi od łacińskiego czasownika confessare – oznacza wyznawać; oraz rzeczownika confessio – wyznanie. Określenie wyznawać, czyli „wyznanie” odnosi się konkretnie do złych czynów, czyli grzechów. Czym innym jest wyznanie wiary (łac. credo), a czym innym wyznanie grzechów.
Praktyka spowiedzi sakramentalnej ewoluowała na przestrzeni historii kościoła. Najpierw była to forma publicznego wyznania grzechów przed całą wspólnotą i miała charakter publiczny. Dopiero później wypracowano formę spowiedzi prywatnej, usznej, indywidulanej. Przełomem był Sobór Laterański IV (1215r.), oraz ostatecznie tę formę swoim autorytetem potwierdził i utrwalił w okresie reformacji, Sobór Trydencki (1545-1563r.). Głównie po Soborze Trydenckim w kościołach rozpowszechniła się praktyka stawiania mebli zwanych konfesjonałami. Miały zapewnić penitentowi dyskrecję, oraz chronić penitenta od kapłana przed niewłaściwymi sytuacjami.
Konfesjonały to nieraz dzieła sztuki snycerskiej, bogato zdobione, rzeźbione postaci świętych, oraz symbole Bożego Miłosierdzia.
W Kościele w Witoni jest konfesjonał, który stał kiedyś w części zwanej prezbiterium, we wnęce po stronie ambony. Wykonany z drewna dębowego, w stylu neobarokowym.
Prawdopodobnie w latach osiemdziesiątych XX wieku wykonano dwa konfesjonały, natomiast stary zabytkowy konfesjonał został wyniesiony do stodoły. Niesprzyjające warunki: dziurawy dach stodoły, mokre podłoże(ziemia) doprowadziły do degradacji poprzez namnożenie pleśni, grzybów i wszelkich procesów gnilnych drewna. Ponadto pojawiły się korniki, które sukcesywnie osłabiały trwałą strukturę obiektu.
Skazany na całkowite zniszczenie, zabytkowy konfesjonał został oddany do konserwacji. Obiekt poddano procesowi odgrzybiania, wzmocnienia osłabionych poszczególnych elementów . Ostatecznie nałożono mazerunek, który koresponduje z wystrojem wyposażenia wnętrza, min. ołtarzy i prospektu organowego w Naszym Kościele. Podczas prac udało się znaleźć mały fragment tzw. marmuryzacji, który dla uwiecznienia został pozostawiony na jednym z elementów. Delikatne złocenia nadają powagi, dostojności, podkreślają detale snycerskie. Konfesjonał , dębowy zabytek z dumą prezentowany , wypełnia właściwą architekturę Kościoła.
Opracował: Ks. Bogdan Skóra
